bezsilność

Media społecznościowe to jednak przekleństwo... Kiedy wchodzę na FB i widzę, że oboje jesteście online to już wiem że, gadacie w najlepsze... I choćby nie wiem jak byłoby to głupie powoduje to u mnie mieszankę złości, bezsilności i fizycznego bólu. Nie wiem dlaczego mój mózg podsuwa mi niestworzone historie o tym jak już się spotykacie, mieszkacie razem i planujecie wspólną przyszłość. Jeszcze gorsze, że ją znam i wcale nie pomaga to, że niestety widuję czasami - ostatnio nawet nie mówię jej cześć (co zdarza mi się pierwszy raz w życiu).
To wszystko razem wzięte sprawia, że nie chce mi się już nic, poza siedzeniem przed komputerem, gapieniem się tępo w ekran i płaczem - choć często nie mam siły również płakać.

Z jednej strony bardzo chcę byś był szczęśliwy, bo na to szczęście zasługujesz. Ale z drugiej bardzo boli mnie kiedy widzę, że Ty dajesz sobie radę a ja czasami nie potrafię przetrwać normalnie dnia. To wydaje mi się takie nie fair - ktoś kto mnie strasznie zranił zaczyna być szczęśliwy z kimś innym a ja, której szczęście odebrano ledwo sobie radzi. Tak być nie powinno. Oczywiście nie chcę żebyś cierpiał ale ja też już nie chcę tego bólu, beznadziei, łez, smutku, złości i bezradności. Chcę być znów szczęśliwa! Ale czy jeszcze kiedyś będę szczęśliwa?